Paranoiacs en Nelson zeer tevreden met finaleplaats

'

Dit is toch geen wodka?', lacht Nelson als hij een glaasje water wil uitschenken bij de start van zijn persconferentie. Het is een drukke bedoening aan de grote tafel vooraan in het perscentrum op de negende verdieping van de Reyerslaan. Zo druk dat zelfs Eurosongproducent Dries Verhaeghe er hoffelijk zijn stoel aan de eretafel bij inschiet. Eurosong als 'echt' mannenclubje met Nelson en de Paranoiacs: zeer a-typisch, maar het mag voor een keertje!

'Neen!', antwoordt Nelson kordaat op de eerste vraag of hij nu zal stoppen met werken bij Telenet. Nog steeds niet? 'Neen'. Point final.

'Humo leest inderdaad niemand'
De Paranoiacs zijn niet echt geamuseerd wanneer iemand hen vraagt hoe ze zich voelen als 'nieuwelingen' in dit mediawereldje. 'Pardon?', klinkt het kregelig bij de broers Stevens. 'Als je al meer in Humo hebt gestaan dan in het Het Laatste Nieuws, ben je niet echt nieuw.' Ja maar in het populaire genre dan, probeert de journalist zijn ongelukkig geformuleerde vraag te herstellen. 'Humo leest inderdaad niemand', klinkt het cynisch. 'Kijk, we bereiken nu een heel andere doelgroep. Die is heel nieuw voor ons. We laten het op ons afkomen. Je kan niet anders: het zijn de mensen thuis die stemmen. Ondanks drie 'go's' van de vakjury, zijn we toch alweer maar tweede geëindigd.'

De Paranoiacs zijn pragmatici. 'De volgende stap is de finale over twee weken. We hebben ons voor Eurosong ingeschreven met de intentie om rock & roll te proberen op Eurosong. Een gok? Misschien, maar we hebben ons geamuseerd. We zien wel.'

'Ik ga niet mijn hele leven in een marcelleke optreden'
Nelson wordt zeer voorspelbaar nogmaals aangesproken over zijn marcelleke. Vorige keer noemde hij dat geen item. Is het dat intussen wél geworden? 'Mijn jasje zat te strak om aan de piano aan te houden, toevallig zat daar een Marcelleke onder. Toen was dat geen item, maar omdat het intussen zoveel besproken is, hoort het intussen bij de act. Ik maak er nog steeds geen item van. Verwacht van mij niet dat ik mijn hele leven in een marcelleke ga optreden', zegt Nelson. 'Overigens het perfecte plaatje dat ik me bij mijn nummer inbeeldt is iemand in een wit kostuum achter de piano.'

Of Nelson naast zijn druk besproken marcelleke nog een andere absolute troef heeft, kan hij niet inschatten. 'Mocht ik dat weten!', zucht hij. Zijn werk als installateur bij Telenet misschien? 'Tja ik installeer die rode knoppen waarmee mensen moeten stemmen natuurlijk', grapt hij. Maar dan ernstig: 'Ik kom wekelijks bij zo'n dertigtal klanten. Als die allemaal stemmen en wat mond-aan-mond-reclame maken kan dat in theorie althans leiden tot een exponentiële vergroting van het aantal mensen dat op mij stemt.'

Tweemaal verloren van een 'chocolademerk'
De Paranoiacs hebben al tweemaal verloren van een 'chocolademerk' (vooraleer iemand naar het Centrum Leman belt: die term is bedoeld als compliment voor Sandrine en Nelson, rvb), merkt een journalist op. Ook in de finale krijgen ze weerwerk van een gekleurde medemens. De rockers liggen er niet wakker van: 'We zullen zien, maar wat we nu bereikt hebben is al gigantisch. De optredens stromen binnen.'

Rafke en Hans Stevens krijgen ook het voordeel van de tijd: 'We hebben nog twee weken vooraleer de finale plaats vindt. Dat betekent dat we nog alle kansen hebben om aan alle magazines en kranten interviews te geven. Eigenlijk hebben we al honderd keer gewonnen. Dit is een droomscenario: de jury vindt ons favorieten en voor het publiek zijn we underdogs.

'Wij zijn dynamiet'
Ook Nelson laat zich van geen kanten opjagen. De suggestie om vuurwerk toe te voegen aan zijn act, wuift hij weg: 'Alle vuurwerk was op. We geven vuurwerk met wat we doen. Wij zijn dynamiet.'

Wie wint de tweede halve finale? STEM HIER in de TV-Visie POLL'

Artikel: Raf Van Bedts - Eurosong.be