TV-legende Tony Corsari overleden

Tony Corsari heette in het echte leven André Parengh. Hij studeerde drie jaar administratief recht in Leuven en Brussel en was ambtenaar bij het COO, de voorloper van het OCMW. In zijn vrije tijd toerde hij als conferencier met zangers uit het pre-televisietijdperk. Eind 1954 werd hij ontdekt door Nic Bal en Paul Van Dessel. Als presentator van de Ray Frankie Show, waarmee hij toen optrad, maakte hij een onuitwisbare indruk op de televisiepioniers. 'De mensen van de leiding van tv kwamen van de radio en kenden niet veel van variété, van show', herinnert hij zich daarover. 'Ze vroegen zich af wie ze zouden kunnen nemen. Paul Van Dessel, die toen chef van de Variété was, had een kameraad die het Apollotheater had in Antwerpen. Ik stond daar met Malando en zijn orkest. Malando was een tango- en rumbaorkest, zeer bekend. Van Dessel is geweest en in de pauze kreeg ik een kaartje om mij uit te nodigen voor een etentje na de voorstelling.' Twee dagen later kreeg Parengh zijn eerste contract in de bus en in mei 1955 maakte hij als Tony Corsari zijn debuut als televisiepresentator in het variétéprogramma Tele-show.

Enkele maanden later was Corsari opnieuw op het scherm te zien in de show Vijf maal vijf en in oktober van datzelfde jaar werd hij gastheer van De antenneclub, waar hij het presentatievak steeds beter onder de knie kreeg. Vanwege de beperkte ruimte in het decor van het programma nam hij de mensen die optraden trouwens altijd mee naar de mess van de toenmalige BRT. Hij betaalde hun drankjes uit eigen zak, omdat er verder niets voor hen voorzien was. Vanaf december presenteerde Corsari vervolgens afwisselend De antenneclub en het spelprogramma Knal, wie vangt de bal?

100.000 of niets
Tony Corsari werd een echte vedette toen een onderdeel van Knal, wie vangt de bal? in 1957-1958 uitgroeide tot een op zichzelf staand en immens populair spelprogramma: 100.000 of niets. Daarin streden drie kandidaten om een prijs ter waarde van 100.000 Belgische frank, een bedrag dat erg tot de verbeelding sprak van de kijkers. 100.000 of niets werd bovendien niet uitgezonden vanuit de studio, maar vanuit grote zalen. Talloze toeschouwers daagden op om de deelnemers hun kans te zien wagen en droegen bij aan de levendige sfeer die rond de quiz hing. Geregeld waren er verhitte discussies over de beslissingen van de jury, die voor elke ronde anders was. Samen met Bob Van Bael en Pros Verbruggen presenteerde Tony Corsari die eerste reeks van 100.000 of niet. Een jaar later, in het seizoen 1958-1959, werd Corsari de enige presentator voor de tweede reeks van 100.000 of niets. In 1959 presenteerde hij ook de Corsari-show.

Corsari’s veelzijdigheid maakte van hem een geliefd televisiefiguur. Hij was niet alleen een bevlogen presentator, maar ook cabaretier, acteur, sneltekenaar en goochelaar. Bovendien speelde hij tal van muziekinstrumenten: piano, klarinet, blokfluit, trompet, saxofoon, trombone, viool en ocarino. Van zijn liedje Waarom zijn de banaantjes krom?, dat hij zong toen tijdens een uitzending in Oostende een nummer wegviel, werden in geen tijd twintigduizend exemplaren verkocht. Ook zijn liedje Het minirokje werd een hit.

De muziekkampioen en Eén tegen allen
Van eind 1959 tot en met 1964 was Corsari de spelleider van De muziekkampioen, een programma waarin de kandidaten telkens zo snel mogelijk bekende melodieën moesten proberen te herkennen. Corsari schreef en zong trouwens ook het beginmelodietje van De muziekkampioen; dat deed hij voor verschillende programma’s. Vanaf 1961 presenteerde hij Spaar je mee?, een quiz over alles wat de jongste twee weken in de krant had gestaan en waarmee grof geld te winnen was. In 1961-1962 volgde het ontspannende Waag je kans, waarin telkens vier verenigingen allerlei opdrachten moesten uitvoeren, en in 1961-1962 presenteerde hij Tele-parade. In 1962-1963 was er Wie weet wat?, waarin een kandidaat antwoorden moest geven die zo dicht mogelijk de publieke opinie benaderden. Andere programma’s waren Zet de klok maar stil, Intergezin en Van de hak op de tak. Vanaf september 1963 presenteerde Tony Corsari Eén tegen allen, een populair televisieprogramma waarin één kandidaat het telkens tegen een hele gemeente of stad moest opnemen.

Verder presenteerde Tony Corsari in 1959, 1960 en 1961 ook de voorstellingen van het televisiesalon in Antwerpen, zoals Ontdek de ster en allerlei quizzen en shows.

Naast de televisie
Tijdens zijn hele televisiecarrière bleef Corsari, of liever André Parengh, zijn televisiewerk combineren met zijn job bij het COO (later OCMW) van Brussel: 'Ik had elke dag miljoenen die binnenkwamen en miljoenen die buitengingen. Alle ziekenhuizen van Brussel kwamen bij mij hun geld afgeven, kwamen geld vragen. Ook de weeshuizen, de bejaardentehuizen ...'

Nadat hij afscheid nam van de televisie klom hij op tot directeur-generaal van het Brusselse OCMW. Daarnaast trad hij vele avonden op als conferencier en zanger. 'Ik heb een recordjaar gehad in 1969, toen trad ik 296 keren op op één jaar', zegt hij daarover.

Afscheid van de televisie
Tony Corsari was bijzonder populair. Overal waar hij kwam, werd hij belaagd door fans, zelfs tot in het buitenland. In 1964, op het hoogtepunt van zijn populariteit, verliet Corsari plots de omroep. Hij vertelde daarover het volgende: 'Net omdat ik zo populair was, ben ik ermee gestopt. Je hebt collega's die daar van houden;
ik hou er niet van. Het is natuurlijk erg plezierig wanneer je bij de tv begint, wanneer mensen je langzamerhand herkennen. Maar als iedereen je begint te herkennen, je begint lastig te vallen, als je geen café of restaurant meer kan binnengaan zonder op je gemak aan een tafeltje te zitten, begon ik het toch een beetje flauw te vinden. Toen heb ik gezegd 'stop ermee'. En ik beklaag het me nog steeds niet.'

Tony Corsari nam afscheid van de kijkers in de allerlaatste aflevering van Eén tegen allen. Daarin nam hij het voor de gelegenheid zelf op tegen een stad, in dit geval Oostende. Daarna werd Corsari weer André Parengh. Hij bleef werken als ambtenaar en zocht en vond een flat in een gebouw vol Franstaligen, die nog nooit van Tony Corsari gehoord hadden. Maar ondanks alles houdt Tony Corsari mooie herinneringen over aan zijn televisietijd: 'Ik denk dat ik zonder overdrijven mag zeggen dat die televisieperiode de mooiste periode uit mijn leven geweest is. Het is fantastisch te mogen meewerken met een medium waar, op dat ogenblik, niemand wat van af wist, noch de mensen die televisie maakten, nog diegenen die ernaar keken. Maar langzaamaan zijn wij beter gaan werken, is het publiek kritischer geworden en dat was echt een heel spannende tijd.'

De jaren daarna zou Tony Corsari nog maar zelden op televisie verschijnen, al slaagden de televisie-collega’s die na hem kwamen er toch in hem nog een paar keer te overtuigen om mee te werken aan een programma. In 1972 trad hij op op het twintigjarig jubileum van De Strangers en in 1997 zette Luc Appermont Tony Corsari in de bloemetjes in het programma Het mooiste moment. Een jaar later kreeg Corsari uit handen van diezelfde Luc Appermont een Gouden Oog voor zijn hele televisiecarrière. In 2003 zocht Bart Peeters Corsari op ter gelegenheid van de feestelijkheden rond vijftig jaar Vlaamse televisie. In 2010 kon Steven Van Herreweghe Corsari overtuigen om langs te komen in een aflevering van De jaren stillekes met Luc Appermont en later dat jaar nam de televisielegende samen met Van Herreweghe en Appermont deel aan de eindejaarsspecial van De pappenheimers, een aflevering waarvan de opbrengst naar het goede doel ging. En in januari 2011 zong hij nog een keer Waarom zijn de banaantjes krom? op het eresaluut voor Marc Dex, een tussenkomst die werd uitgezonden in De rode loper op Eén. Op 21 augustus werd Tony Corsari uitgeroepen tot ereburger van zijn geboortestad Tienen. Eerder op de dag trad hij in het huwelijk met zijn jeugdliefde Stella Borgelioen.

Eerbetoon op Eén
De VRT brengt hulde aan Tony Corsari met een extra programma op Eén, op maandag 5 september om 20.40 uur. Het programma zal terugblikken op de korte maar rijk gevulde carrière van de presentator, met archiefmateriaal en getuigenissen van mensen die hem van dichtbij hebben gekend.