Koen De Bouw ('Vermist'): 'Ik leerde mijn grenzen kennen'

Koen De Bouw blijft zonder twijfel één van de meest gevraagde acteurs in Vlaanderen. 'Ik heb geluk gehad', beaamt hij. 'Maar ik heb er ook altijd keihard voor gewerkt.'

Hoe voelt om als ervaren acteur op de set te staan met een ploeg vol jonge beloftevolle acteurs?
'Ik heb eigenlijk dat gevoel nooit gehad. Want met Kevin (Janssens, nvdr) heb ik al twee films gedraaid, voor 'Koning van de Wereld' zat ik drie maanden in Cuba met hem. En ook 'Windkracht 10' heb ik samen met Kevin gedaan. We kennen elkaar dus al wat langer. En ook Cathérine (Kools), Stan (Van Samang), en zeker Joke (Devynck), hebben al heel wat gepresteerd. Dus had ik zeker niet het gevoel om met beginnelingen te werken. Helemaal niet zelfs.'

Deze film is uw eerste samenwerking met regisseur Jan Verheyen. Hoe viel dat mee?
'Dat is geweldig meegevallen. Het werd tijd dat we eens iets samen konden doen, want in het verleden lukte het nooit. Jan is een zeer intelligente man, met een zeer opmerkzame geest. Hij heeft goeie oren en ogen. En dat is iets wat ik graag heb. Omdat je je als acteur toch vaak uitdrukt in kleine nuances. En dan is het leuk dat mensen dat opmerken, ook als het niet juist zit. En dat is bij Jan absoluut het geval. Daarnaast heeft hij een goed gevoel voor humor en is hij heel sociaal. Jan Verheyen is op een goede manier aanwezig op de set. Dit alles maakt dat je een topgevoel overhoudt aan de samenwerking met Jan.'

'Vermist' is niet alleen een film, maar wordt ook een tv-serie. Dit wordt je eerste lange rol in een tv-reeks sinds 'Wittekerke'.
'Eigenlijk niet, want intussen is er 'Stille Waters' geweest én 'Sedes en Belli'. Maar het klopt dat ik voornamelijk films heb gedraaid. Een paar minder bekende, maar ook enkele grote producties. Zo heb ik de hoofdrol gespeeld in 'De Indringer', 'De Zaak Alzheimer' en 'Verlengd Weekend' die toch allemaal een groot publiek hebben bereikt.'

Maar in tegenstelling tot een film vergt een televisieserie toch een engagement van langere duur. Was je daar opnieuw aan toe of kwam het gewoon goed uit?
'Oorspronkelijk werd 'Vermist' alleen als film gepresenteerd. Maar al snel bleek dat het materiaal breed genoeg was om er ook een serie aan vast te koppelen. Het opnemen van het eerste seizoen nam zeven maanden in beslag, en dat is inderdaad meer dan bij een film. De kwaliteit die men het wilde meegeven, maakte dat het zeven erg zware maanden waren, ook al telt het eerste seizoen maar negen afleveringen, en niet de gebruikelijke dertien.'

Dus toch wel opgelucht dat het einde in zicht is?
'Absoluut! Jazeker, want ik ben écht kapot.'

'Vermist' is meteen ook het eerste grote fictieproject van VT4. Brengt dat enige druk met zich mee?
'Je probeert het natuurlijk altijd zo goed mogelijk te doen. Die druk is er dus altijd. Het is een druk die je aan jezelf verplicht bent. Maar het is inderdaad de eerste grote reeks die VT4 maakt, en dat duidt op de potentie van de zender, want fictie is nog steeds het duurste tv-genre. Wanneer bepaalde zenders hun fictie-aanbod moeten afbouwen (VRT, nvdr) is het altijd leuk vast te stellen dat andere groepen stilaan het tegenovergestelde doen.'

VT4 richt zich op een jonger publiek, wat ook tot uiting komt in 'Vermist'. Het is allemaal nogal flitsend, eigentijds.... Hoe heb je dat op de set ervaren?
'Het eindresultaat mag gezien worden. Het tempo waartegen wij hebben opgenomen was haast onhoudbaar. Zeker voor mij, daar ben ik echt wel over de grens gegaan. Het is altijd wel leuk om met je grenzen kennis te maken. Dat zijn momenten die je moet koesteren en die lessen moet je onthouden.'

Jan Verheyen staat alom bekend als een regisseur die zich richt tot het brede publiek. Dat kom ook tot uiting in 'Vermist', die eerder doen denken aan 'CSI' dan aan 'Inspector Morse'.
'Ja, inderdaad. Er is niks mis met Morse, maar jongeren zijn nu eenmaal gewend geraakt aan een soort snelheid, dus daar kan je niet omheen. Voor mij als acteur is het boeiend om zoiets te doen, om die grenzen te verkennen en te zien wat er bij ons mogelijk is. Maar het budget waarmee wij een hele film moeten draaien, wordt bij pakweg 'CSI' alleen al aan catering besteed! Wij zitten met veel beperktere middelen, daar kan je niet naast. Maar als je dan ziet wat wij met die beperkte middelen kunnen realiseren... Toen ik de film voor het eerst zag, dacht ik bij mezelf: 'Jezus, hebben wij dit op 24 dagen gedaan? Hallucinant! Nu, het verhaal leent er zich ook wel toe. Want ik ben er absoluut geen pleitbezorger van om voortaan elke film op zo’n korte tijd te draaien, zeker niet!'

'Verlengd weekend' werd in nog minder tijd, amper 17 dagen, ingeblikt.
'Het verhaal was daar natuurlijk ook naar geschreven, omdat je met een eenheid van plaats zit. De drie hoofdrolspelers bevonden zich in dezelfde villa, waardoor bijna alle scènes zich daar afspelen en je niet constant de hele set moet verhuizen.'

De opnames voor de serie zitten er bijna op. Wat brengt de toekomst?
'Nog dit jaar herneem ik een theatervoorstelling, die we vorig jaar gebracht hebben: 'Una Giornata Particulare', wat zoveel betekent als 'een bijzondere dag'. Vanaf januari speel ik dan een hoofdrol in de nieuwe langspeelfilm van Erik Van Looy, 'Loft', naar een scenario van Bart De Pauw, waarna ik opnieuw het theater in ga.'

Daarnaast ben je ook bekend als het gezicht van 'Groene Vingers' op VTM.
'Dat gaat natuurlijk ook door. Toen het voorstel kwam om 'Groene Vingers' te presenteren, voelde ik mij direct aangesproken. Ik heb er wel enkele weken over nagedacht, maar ik heb dan besloten om mijn hart te volgen, omdat tuinieren en de natuur toch wel één van mijn passies zijn, en ik heb er tot op vandaag nog geen spijt van gehad. Voor 'Groene Vingers' nemen we één dag per week op in de mooiste tuinen en arboreta van Vlaanderen, en dat is een dag waar ik elke keer weer naar uitkijk.'

Niet jaloers dat je de rol van tieneridool misschien kwijtraakt aan Stan van Samang en Kevin Janssens?
'Nee hoor, helemaal niet! Ze mogen het hebben. Ik heb het zelfs altijd bevochten. Ook al merk ik dat het nog altijd aanwezig is. Maar toch is het tijdelijk. Tieneridool zijn ís het vak niet ...'