Nieuw bij Canvas: 'Cooking in the Danger Zone'

G

ates doet zich te onder meer te goed aan jakpenis, schapenballen, schorpioenensatés, hondensteak en zijderupslarven: stuk voor stuk lekkernijen in China, Afghanistan en Korea. En omdat niet alleen liefde, maar ook vriendschap en vertrouwen door de maag gaan, maakt hij van de gelegenheid gebruik om met zijn disgenoten te praten over een aantal culturele, maatschappelijke en politieke koetjes en kalfjes. Onder het motto 'je bent wat je eet' laat de reeks ons kennismaken met verre en vreemde landen en culturen, hun eetgewoontes en hun manier van leven. Op maandag om 21.35 uur vanaf 1 oktober.  

Na zijn opleiding werkte Stefan Gates zestien jaar lang in de film- en televisiewereld, als scenarist, regisseur en producer. Gedreven door zijn fascinatie voor exotische en ongewone gerechten begon hij daarna te schrijven over merkwaardige eetgewoontes over heel de wereld. Hij presenteerde twee reeksen Full of Food op BBC 2 en maakte vervolgens drie serie van Cooking in the Danger Zone, waarin hij dus in conflictzones in verre landen allerlei bizarre gerechten proeft en 'en passant' een praatje slaat met de koks ervan. Gates schreef ook twee boeken: The Gastronaut (over extravagante eetgewoontes en gerechten) en een begeleidend boek bij de televisieserie Cooking in the Danger Zone. 

Canvas zendt de twee eerste series van Cooking in the Danger Zone uit. 

In de eerste aflevering trekt Stefan Gates naar Afghanistan (1.10). Hij gaat er na hoe het met de heropbouw van het land gesteld is en – alvast op het vlak van voedselvoorziening – is dat eerder bedenkelijk. "De helft van de Afghaanse kinderen zouden ondervoed zijn", zegt hij tijdens een bezoek aan Sabra, een weduwe met zes kinderen die nauwelijks toekomt met het karige rantsoen van het World Food Program: linzen, tarwe en wat plantaardige olie. "Wij hebben vaak honger", geeft ze toe, terwijl haar kinderen zich op de magere maaltijd storten. In een van de enige vijfsterrenhotels in Kaboel hebben ze daar minder last van. De steurgarnalen worden per vliegtuig ingevoerd en naamloze 'ambassadeurs en investeerders' geven er per nacht meer uit dan de gemiddelde Afghaan op een jaar verdient. Maar het is er min of meer veilig, en dat kan je van de meest plaatsen in Afghanistan niet zeggen. Zo bezoekt Stefan een oud 'wapenkerkhof' uit de Russische tijd. Er staan aftandse tanks en zelfs oude scuds. De dag na Stefans bezoek komen er bij een ontploffing twee mensen om het leven. Gates praat ook met een vroegere Taliban-leider en op het platteland proeft hij een kebab met schapenballen, de plaatselijke variant van viagra.  

De week daarna maakt Stefan een beetje een uitzondering op zijn eigen regel, want Zuid-Korea (8.10) is al ruim een halve eeuw geen oorlogsgebied meer. Tenzij je een hond bent misschien. Want de hond mag dan al onze 'beste vriend' zijn, in Zuid-Korea geven ze aan die uitdrukking toch wel een heel ongewone interpretatie. Hondenvlees wordt er als een lekkernij beschouwd. Stefan Gates bezoekt een hondenboerderij waar de dieren worden gekweekt voor hun vlees. Van een plaatselijke chef-kok krijgt hij enkele recepten voor een overheerlijke hondenragout. Er wordt ook gefluisterd dat de dieren soms worden doodgemarteld vooraleer ze worden opgegeten. En dan is er nog de ultieme vraag: is een hondenboutje spek voor Stefans bek?   

In de derde aflevering trekt Stefan Gates naar het Centraal-Afrikaanse Oeganda (15.10). Hij bezoekt er een vluchtelingenkamp in het noorden van het door burgeroorlog verscheurde land. De mensen moeten er zien te overleven met UNO-rantsoenen. Die voorzien maar in 60% van de dagelijkse voedselbehoeften. Waar halen de mensen in het kamp dan de rest? Want Oeganda mag dan al één van de meest vruchtbare streken ter wereld zijn, in een regio die geterroriseerd wordt door rebellen, is eten vinden in meerdere opzichten een zaak van leven of dood. 

Op Tonga en Fiji (22.10), paradijselijke eilanden in de Stille Zuidzee, houden ze er vreemde eetgewoonten op na. Dat ontdekt Stefan Gates wanneer zijn culinaire ontdekkingstocht hem naar de Polynesische eilandengroep Tonga voert. Daar vindt hij verbazingwekkend veel dikke mensen. Een alarmerend hoog percentage van de inwoners heeft er overgewicht. Stefan onderzoekt hoe dat komt en maakt kennis met een prinses die haar onderdanen met zachte dwang op gewicht en in conditie wil krijgen. Op één van de Fiji-eilanden probeert hij de plaatselijke sterke drank – cava – en slacht een biggetje voor de lunch.  

In het 'boomende' China (29.10) onderzoekt Stefan Gates wat de invloed is van de snelle modernisering op de eetgewoontes van de Chinezen. Hij gaat een dagje meedraaien in de Kung Fu fast food tent en proeft een paar specialiteiten van een 'penisrestaurant' in Peking, waar onder meer de edele delen van paarden, yaks, ezels en honden op het menu staan. Daarna probeert hij zijn waakhonden van de Communistische Partij van zich af te schudden om een gesprekje te voeren met een van de vele straatarme Chinese boeren.  

In het postapocalyptische Tsjernobyl (5.11) wonen nog altijd mensen. Ze hebben zich gratis, maar illegaal en met gevaar voor hun eigen gezondheid in het vergiftigde gebied gevestigd. Stefan bezoekt er de spookstad Pripyat, waar de schoolboeken nog op de banken liggen en het voedsel nog altijd ligt te rotten in de ijskasten. In de schaduw van de ook al bouwvallige 'sarcofaag' – de koepel over de ontplofte kerncentrale – bereidt een oude vrouw een maaltijd met zelf gekweekte groenten. Stefan staat voor een dilemma.  

In het hoge noorden van Canada brengt Stefan Gates een bezoek aan het inuït-dorpje Igloolok, 750 kilometer ten noorden van de poolcirkel. Hij ontdekt er dat de plaatselijke bevolking in zijn bestaan bedreigd is door de opwarming van het klimaat en de globalisering. 'Muktuk' is de plaatselijke lekkernij: rauwe walvishuid. Het smaakt een beetje naar 'diesel', maar dan nog liever dat, meent Stefan, dan rottend walvisvlees van anderhalf jaar oud.

In de armste Indische deelstaat Bihar bezoekt Stefan Gates een specifieke subkaste met de veelzeggende en toepasselijke naam 'de ratteneters'. Hij trekt samen met hen de velden in op zoek naar een maaltijd. De knaagdieren worden vakkundig gevangen, geroosterd en verorberd. Met een privélegertje van de opperste kaste gaat hij op jacht naar een heel andere prooi: kasteloze sukkelaars die het graan van de rijke baas komen stelen. En daarna maakt hij in Mumbai kennis met de Indische jet set. 

In Venezuela ontdekt Stefan een gevaarlijk gepolariseerd land. President Chavez gebruikt er de voedselvoorziening als een politiek wapen. Maar helpen zijn maatregelen de armen echt vooruit? Uiteindelijk ontmoet Stefan ook Chavez zelf, tijdens diens zes uur durende wekelijkse televisieshow 'Alo Presidente'. Stefan bereidt voor de president diens favoriete gerecht: de capybara, een gigantische hamster en naar verluidt het grootste knaagdier ter wereld.  

'Cooking in the Danger Zone', vanaf maandag 1 oktober, wekelijks om 21.35 uur op Canvas.