'Koppen' over eetstoornissen, Robert M. en onhandelbare pleegkinderen

Niki Palms stortte zich na zijn sportcarrière in het schermen volledig op het hardlopen. En dan ging het mis. 'Ik ben 1 meter 80 en woog nog 39 kilogram. Anorexia. Ik heb me laten opnemen.' Daarvoor bestond zijn leven uit vaste schema’s: vroeg opstaan, trainen, calorieën tellen, druk om te presteren en altijd weer de weegschaal. 'Soms flirt ik nog met de grens.'

'Coaches en topsportscholen moeten veel alerter zijn', waarschuwt judoka Gella Vandecaveye. Zij was de eerste die het taboe over haar boulimie doorbrak. 'Er waren twee gewichtsklassen in judo. Voor het ene toernooi moest ik afvallen, voor het andere moesten er kilo’s bij. Dat zorgt automatisch voor problemen.' De topsportwereld probeert wel; sinds maart bestaat er een Meldpunt eetproblemen in topsport. Maar tot nu liep er één reactie binnen.

De zaak Robert M.
Maandag doet de Amsterdamse rechtbank uitspraak in de zaak Robert M. De kinderverzorger wordt verdacht van misbruik van 67 jonge kinderen in Amsterdamse crèches. Robert M. maakte opnames van het misbruik en verspreidde ze via het internet. Hij riskeert twintig jaar cel en terbeschikkingstelling van de regering met dwangverpleging. Nul tot vier jaar oud waren de misbruikte peuters en kleuters. Is dat te jong om zich er later nog iets van te herinneren of oud genoeg om er blijvende schade aan over te houden?

'Hoe vertel ik dit aan mijn kind? Moet ik het wel vertellen? Hoe help ik hem dit trauma ooit te verwerken?' Het zijn vragen die een van de moeders van de slachtoffers uit het Hofnarretje dag en nacht bezighouden. De betrokken moeder getuigt over de impact van de zaak op haar kind en haar gezin: 'Het schuldgevoel is gigantisch. Je hebt je kind in vertrouwen weggegeven aan een monster.'

'In principe heeft niemand bewuste herinneringen aan zijn vroegste kinderjaren, maar bepaalde traumatische ervaringen kunnen wel onder de huid gaan zitten en dat is heel ongezond', zegt kinderpsychiater Eric Schoentjes. Volgens de psychiater is herstel zeker mogelijk.De rol van de ouders is daarbij cruciaal: 'Eerst moeten de ouders over de verschrikkelijke schok heen geraken. Je moet het wél vertellen als je kind wat ouder is en er zelf op aanstuurt, maar niet bruusk.'

Onhandelbare pleegkinderen
Tijdens de Week van de Opvoeding maakte de Vlaamse regering bekend dat Pleegzorg meer geld krijgt. Er zijn nog altijd te weinig pleegouders, en sommigen geven het na een tijd op. Want maar liefst de helft van alle pleegkinderen vertoont ernstig probleemgedrag: stelen, liegen, spijbelen, weglopen, agressie, noem het maar. 'Vorig jaar wilden we de handdoek in de ring gooien', getuigen Daisy en Koen. Ze hebben een pleegdochter van zeven: 'Voortdurend is er die kreet naar aandacht. Ze gooit bijvoorbeeld plots een steen naar een auto. We hadden echt hulp nodig.'

Die hulp kwam van het proefproject Pleegouders Versterken in Opvoeden. Uniek in Vlaanderen. 'Tijdens tien sessies leren we pleegouders op het eerste gezicht eenvoudige principes zoals kalm blijven, niet altijd een reden geven als je regels oplegt of steun zoeken bij familie en vrienden. Die principes bleken baanbrekend', zegt Frank Van Holen, coördinator van het project. Tachtig procent van de pleeggezinnen die een trainer kregen, merkt verbetering.

Dat was ook zo bij pleegouders Patrick en Martine. 'Een jaar lang hadden we voortdurend ruzies met onze pleegdochter van dertien. Ze loog en moest altijd het laatste woord hebben.' Patrick en Martine schreven haar met de hulp van hun trainer een emotionele brief. En dat bleek een keerpunt. 'Als we niet in het proefproject waren gestapt, hadden we de pleegzorg wellicht stopgezet.'

'Koppen', donderdag 17 mei om 20.40 uur op Eén.