Vrijdag in 'DOK': 'Ook het mannenvoetbal zou deugd hebben van een No needle policy'

Speelt dan enkel het medische of ook wat de speler wil? En zijn vrouwen even hard als mannen als het over pijn gaat? Het levert opnieuw enkele pittige uitspraken op. Zoals deze: 'Vrouwen zijn even hard als mannen hoor, maak je niet ongerust.'

'Het zijn als beenhouwers, meneer'
Orthopedische chirurgen dragen vaak het imago met zich mee dat het beenhouwers zijn. Leonie Geukens beaamt dat ten dele. 'Het is een feit dat ze graag wat bloed en splinters maken. Ze hebben een bepaald macho-gehalte, een zekere geldingsdrang aan de operatietafel. Dat is helemaal niet zo erg, maar valt ook niet te ontkennen'. BOIC-arts Johan Bellemans huivert bij zo’n uitspraken. 'Ik krijg daar de kriebels van. Dat imago past ook niet bij de ethiek van het beroep. En trouwens, hoe verfijnder je omgaat met weefsels, hoe beter voor de revalidatie achteraf.' De toon van de aflevering is gezet. In de derde aflevering van Dok zoomt Bart vooral in op de impact van blessures en de revalidatie nadien.

'Ik zag een ongelooflijke wanhoop in zijn ogen.'
Over het antwoord op de vraag welke blessures de ergste zijn, is elke clubarts het eens. Er zijn meer en meer middelen om quasi elke blessure te genezen, maar de ergste blessures zijn diegene waar onzekerheid mee gepaard gaat, waar er sprake kan zijn van einde carrière. Zoals bij de zware blessure van Marcin Wasilewski van Anderlecht die een dubbele open onderbeenbreuk opliep in de match tegen Standard.

'Al toen ik het veld opliep, zag ik hoe erg het was. De as van het been stond nu eenmaal niet normaal', getuigt Kristof Sas.

'Op de operatietafel hebben we zelfs nog gras in de open wonde gevonden', zo zegt Geert Declercq die hem nadien opereerde. 'Wat me het meest bijgebleven is, is die ongelooflijke wanhoop die ik zijn ogen zag: zal ik ooit nog kunnen voetballen? Het is een van de enige keren dat ik gezegd heb dat het allemaal wel in orde zou komen, al was ik daar op dat moment totaal niet zeker van', zo vult Kristof Sas nog aan.

'Een sporter is een sporter, die wil spelen'
Met de revalidatie nadien gaat heel wat druk gepaard. De club wil de speler zo snel mogelijk weer aan het werk zien, de speler zelf wil spelen en de kranten willen weten hoe erg het met de blessure gesteld is. Al hangt natuurlijk ook heel veel van de wilskracht van de speler af. 'Hij moet vooral de mentaliteit hebben om te willen spelen.' Dat vrouwen minder karakter zouden hebben om aan topsport te doen en af te zien, wordt door iedereen ontkend. 'Een sporter is een sporter. Vrouwen zijn even hard als mannen hoor, maak je niet ongerust.', zegt Lieven Maesschalk hierover. 'Alleen zijn vrouwen wat emotioneler. Ze huilen al eens, terwijl er bij mannen al sneller radiostilte intreedt', vult Leonie Geukens aan.

'Spelen met een inspuiting valt medisch niet te verantwoorden'
Eens een speler terugkomt op het hoogste niveau, is de vraag of hij kan spelen met een inspuiting. Johan Bellemans is hier heel formeel in. 'Bij het BOIC kennen we een no needle policy: niemand presteert ooit met een inspuiting. Dat valt op geen enkele medische manier te verantwoorden. Het mannenvoetbal zou ook baat hebben bij zo’n no needle policy.' Volgens Stijn Indeherberge moet dat eerst besproken worden met de speler zelf. 'Ik ben hierin geëvolueerd. Vroeger maakte ik de speler zo snel mogelijk opnieuw speelklaar, nu heb ik intussen mijn medische grenzen uitgezet over wat kan en niet. Belangrijkste is dat je dat eerst met de speler zelf kan bespreken en de hele context kan meenemen.' Daar pleit ook Fabienne Van de Steene, kine bij de Red Flames voor. 'We moeten soms wat vaker in het hoofd van die topsporter kunnen kruipen. Topsport is vaak het enige wat hij heeft…'

'Reanimatie is belangrijker dan screening'
Blessures lopen soms ook fataal af. Zo was Geert Declercq bij de Rode Duivels wanneer Eriksen een hartstilstand kreeg op het EK. 'Dat heeft zeker zijn impact gehad op hun mentale voorbereiding op de match. Dat ze die dan toch wonnen, heeft mijn respect voor hen alleen maar doen groeien.' Chris Goossens zag ooit een speler sterven in zijn armen. 'Dat beeld blijft je voor altijd bij.' En nochtans zijn alle spelers vooraf uitgebreid gescreend. 'Screening zegt niet alles. Je kan nooit alles uitsluiten. Ik zeg altijd tegen clubs dat een screening wel belangrijk is, maar dat de reanimatie en de aanwezigheid van een defibrillator het belangrijkst is…',  zo zegt Bruno Vanhecke, dok bij Club Brugge.

Stoppen aan 60?
In elk geval moet een clubdokter er altijd staan, altijd even scherp zijn. Hoe lang kan hij dat beroep dan uitoefenen? Johan Bellemans vindt dat hij aan de leeftijdsgrens van 60 er beter mee ophoudt. Dat begrijpt ook Geert Declercq, 'maar dan neem je een aantal topjaren van een arts af. We zullen het hopelijk wel aanvoelen zeker als we moeten stoppen?'

'DOK', vrijdag 3 december om 23.00 uur op Play Sports Open gratis voor alle Telenet TV-klanten op kanaal 11.