'Durf te Vragen' laat zeven eeuwelingen aan het woord

In de voorlaatste 'Durf te Vragen' van dit seizoen, laat Siska zeven van hen aan het woord. Vier vrouwen en drie mannen gaan de uitdaging aan en nemen plaats voor de camera om te antwoorden op vragen als 'Mogen ze u komen halen?', 'Kom je rond met je pensioen?' en 'Kan je nog verliefd worden op jouw leeftijd?'.

Naar goede gewoonte neemt Siska ons ook mee in hun leefwereld. Zo pikt ze de honderdjarige Hubert op voor een lunchdate in zijn lievelingsrestaurant. In zijn appartement toont hij haar zijn schilderijen en trakteert hij Siska op een borreltje en wijze raad. Met Jos, honderdenvier, fietst Siska naar de prachtige kerk van Gestel. En ze gaat op bezoek bij Ferdinand, een kwieke honderdeneenjarige die kangoeroewoont bij zijn zoon en schoondochter.

De getuigen

Jos (104 jaar, Berlaar)
Jos houdt van het leven, maar is tegelijkertijd heel nuchter. 'Ik heb mijn tijd gehad, ze mogen me komen halen. Maar ik ga er zeker niet om vragen.' Met de elektrische driewieler die Jos op zijn achtennegentigste kocht, zoeft hij regelmatig door het dorp, op weg naar de supermarkt of zijn geliefde kerkje in Gestel. Mobiel is hij dus zeker, maar hij merkt wel dat het fysiek steeds minder gaat. 'Ik voel me 80 maar door de toenemende kwaaltjes ben ik echt wel een honderdjarige. Je bent niet overbodig, maar je wordt een last. En dat aanvaard ik niet.' Jos is weduwnaar van Jeanne, die hij nog dagelijks mist.

Hubert (100 jaar, Gent)
Hubert wil graag zijn grootvader kloppen, die 103 jaar oud is geworden. Hubert is lang conciërge geweest in de sociale blokken waar hij zelf nog woont. Hij is er nog steeds een (betaalde) werknemer, maar nu enkel nog als chef poubellier - hij is verantwoordelijk voor de netheid en de grote afvalcontainers die hij eigenhandig voortduwt. Hij koestert zijn appartement dat hij vol heeft gehangen met schilderijen die hij zelf heeft gemaakt. Het is alsof Hubert negen levens heeft gehad, maar zelf kijkt hij alleen naar de toekomst, 'want die brengt altijd iets nieuws'. Huberts levensfilosofie is doorspekt met 'een verlangen naar morgen' mede ook omdat 'morgen' een nieuwe dag is waarop hij (maximum) 'twee druppelkes' drinkt.

Ferdinand (101 jaar, Riemst)
Ferdinand woont al zo'n vijfentwintig jaar - eerst met zijn vrouw en sinds elf jaar als weduwnaar - in een kangoeroewoning verbonden aan het huis van zijn zoon en schoondochter. 'Als ik meer dan twintig jaar geleden naar een rusthuis had moeten gaan, dan was ik al lang van m'n kaars af.' Ferdinand heeft kinderarmoede en kinderarbeid gekend. Tijdens de zeventien maanden dat hij soldaat was, kreeg hij te horen dat de oorlog was uitgebroken. Ferdinand was op dat moment gestationeerd in Bilzen. Sindsdien heeft hij alles gelezen wat er te lezen valt over WOII. Vandaag houdt Ferdinand van zingen, sport - 'vooral voetbal' - en leeft hij voor zijn klein- en achterkleinkinderen.

Florentine 'Florke' (102 jaar, Dilbeek)
'Ik ben tweeënnegentig jaar oud. Och god, ik vergeet die honderd altijd. Ik ben honderdentwee jaar oud.' Haar leeftijd mag haar dan af en toe ontgaan, toch is Florentine zich er bewust van dat ze ouder wordt en dat de tijd snel vooruitgaat. Vooral omdat ze fysiek steeds minder kan. Samen met haar man Maurice woont ze dan ook in een woonzorgcentrum. Herinneringen aan vroeger heeft Florentine niet meer echt, maar als voormalig beenhouwersvrouw is ze wel streng voor het eten dat ze in het woonzorgcentrum voorgeschoteld krijgt. Ze voelt zich er soms wat eenzaam, maar heeft er wel al een paar goede vriendinnen gemaakt.

Leonie 'Nieke' (108 jaar, Dworp)
Net als Harry Styles vindt Leonie het belangrijk om vriendelijk te zijn tegen haar medemens. 'Ik zeg tegen alleman goedendag. Dat kost niks, hè. We zijn toch allemaal mensen?' In Dworp en Beersel is Leonie dan ook een gekend figuur. 'Nieke van Jerome' noemen ze haar daar. Jerome was haar echtgenoot en biermarchand. Samen met Leonie reed hij rond met een wagen vol bakken bier, soms kilometers ver, om bierkelders te vullen. Hij bediende het paard en de kar, Leonie hiep met de rest. Het was zwaar werk, maar ze deed het graag. Ook vandaag vindt Leonie het belangrijk om te blijven bewegen, al was het maar door toertjes rond de eettafel te lopen. Ze kan er dan ook absoluut niet tegen als jongere senioren klagen over hun fysiek.

Maria (100 jaar, Gent)
Marie is een rasechte Antwerpse die jaren geleden voor de liefde naar Zelzate verhuisde. 'Ik zou heel graag eens een uitstapje naar Antwerpen doen. Gewoon, om te zien hoe het daar allemaal is veranderd.' Sinds zes jaar woont Maria in een woonzorgcentrum, waar ze met lede ogen toeziet hoe snel het dagelijks leven gaat. Als het aan Maria ligt, zou ze graag hebben dat de medewerkers van het woonzorgcentrum meer tijd zouden krijgen om aan de bewoners te wijden. Ze voelt zich er dan ook af en toe als een vogeltje dat haar vleugels wil uitslaan. Toch lacht ze nog altijd vaak en maakt ze ook graag eens een grapje.

Simonne (103 jaar, Dilbeek)
Het is bijna vijftien jaar geleden dat Simonne een uurwerk kocht. 'Het mag niet te veel koste'", zei ze toen, met het idee dat ze er toch niet meer lang zou zijn om er gebruik van te maken. Geen raar idee voor iemand van zevenentachtig, maar in het geval van Simonne toch niet van toepassing. Midden augustus stonden er immers honderdendrie kaarsjes op haar taart. Soms vraagt Simonne zich af waarom ze zo lang leeft, want zelf vindt ze dat het best wel genoeg is geweest. 'Veel toekomst zal er ook niet meer zijn', zegt ze wijs, maar ze denkt wel graag aan het verleden en bladert ook regelmatig door haar oude fotoalbums.

'Durf te Vragen', dinsdag 12 oktober om 20.35 uur op Eén.